Bāgh-e Shāzdeh (Shahzadeh Garden, 1-4), is one of Iran's finest secrets and one of the world's greatest gems. It is near Māhān, 45 km south of Kerman in south central Iran. It is also near the hottest place in the world (5). Yet it is brimming with life and vitality. It is a vision of the future and the taste of paradise (6).
This glimpse of Paradise, was built for a local governor of Kerman province in the late Qajar dynasty,1878. He died before it was completed, so the buildings were never finished. This is particularly noticeable in the contrast between the lower entrance gate which is lavishly adorned in details, and the upper residence, plain and simple, but uncompleted.
It is a walled garden, as defined by the old Persian word, pairi.daêza (6), in this case also terraced and stepping down the natural incline of the land with 12 waterfalls, and 60 steps with fountains interspersed in between, with trees on either side and flowers along the way.
The old historic wooden doors to the rat race and real world outside are closed at 10:00 PM and remain locked until 7:00 AM. It creates a safe and sound, secure and relaxed community of overnight visitors and (secular) pilgrims. The main buildings and walkway are lit at night. Breakfast was in the sun, with an exclusive view looking up along the entire central axis of the garden.
This amazing place, a multi-purpose development, is simultaneously:
1) an oasis in the desert
2) a hybrid European-Persian designed Garden
3) a UNESCO World Heritage Site
4) a piece of Paradise (6)
On a general level, it demonstrates:
a) successful results of international cooperation (best of Middle East & West)
b) transformation of a wasteland and barren desert, into productive land
c) creation of a peaceful paradise, with security and tranquility for local, regional, national and international visitors
d) that life can be fruitful, with water, fruit, birds (none of which are sanctioned) in the middle of a desert (6)
e) that continuous small scale step-by-step development and progress, not instantaneous big changes or completion, can be one option in the evolution and restoration of a long abandoned historic site, and that such undertakings are a daunting task
f) that an abandoned ruin can rise again to attain UNESCO World Heritage status for the enjoyment of all peace-loving pilgrims and ecotourists
This 407 m long and 122 m wide little Garden of Eden, owes its existence and survival, entirely on water, in short supply in Iran. A qanat supplies water from a nearby mountain. Qanats are historical underground aquaducts, that can be found throughout Iran, some of which are 3,000 years old, although the exact origin is not clear.
The team was invited by its hosts, the Kerman Chamber of Commerce (7) into the upper room of the residence at the top of the garden for an exclusive view of the main axis all the way down to the entrance building, while eating a fancy dinner as seen in the photo.
Paradoxically, if one examines the complete site and investigates details, one quickly discovers the true potential of this site. Most of the 5.5 ha property is not yet developed. That applies to  the existing land of gardens and orchards, and building and accommodations. There are only 2 suites and 14 rooms in operation at this time. The team left its generic Hotel in Kerman at  ($130) to stay 2 nights and 2 rooms in paradise for $266 for 7 people, with breakfast served in the room or outside.
Unfortunately there were far too few tourists. The main need now is getting more international ecotourists to appreciate this rare world heritage site found in Iran, available to all of us.
In conclusion, this vignette of Paradise:
1) provides inspiration and a gift of a powerful precedent on how to overcome problems and challenges, with incremental solutions and progress. It gives hope to overcome obstacles and adversities with solutions and success.
2) gives a glimpse of the future: how a courtyard in an unused caravanserai may one day smell, feel, sound and taste, as a productive multi-purpose paradise in our Silk Road to Peace recofit.
3) illustrate past success of peaceful co-existence and cooperation between Iran and the west
4) contrasts the folly and damage of sanctions and its violation of human rights and international law and its effect on the local economy

کرمان و باغ شازده

باغ شازده (۱-۴) یکی از زیباترین رمزورازهای ایران و از درخشان‌ترین جواهراتِ جهان است. این باغ در نزدیکی ماهان قرار دارد، در ۴۵ کیلومتریِ جنوب کرمان واقع در جنوب مرکزی ایران. این باغ همچنین در نزدیکی گرم‌ترین نقطه‌ی جهان قرار دارد (۵). با این حال، مکانی‌ست سرشار از نشاط و سرزندگی. باغ شازده بهشتی کوچک است با چشم‌اندازی به آینده (۶).

این تمثیل بهشت زمینی در سال ۱۸۷۸ میلادی، اواخر دوره‌ی قاجار، برای حاکم وقت ناحیه‌ی کرمان ساخته شد، اما حاکم پیش از کامل شدن آن درگذشت و بنابراین ساختمان‌های باغ هیچ‌گاه تکمیل نشد. این موضوع به‌ویژه در تفاوت میان دروازه‌ی کم‌ارتفاع باغ، که انباشته از جزئیاتِ بسیار است، و اقامتگاه فوقانی که بسیار ساده و ابتدایی اما ناقص است، به چشم می‌خورد.

این باغی محصور میان دیوارهاست که در پارسی قدیم با کلمه‌ی پردیس (۶) توصیف شده است و در این مورد خاص علاوه بر دیوارها همچنین دارای ایوان‌هاست و نیز مسیری که با شیب طبیعی زمین به ۱۲ آبشارک و ۶۰ پله‌ می‌رسد با فوّاره‌هایی که در آن میان قرار گرفته‌اند و درخت‌هایی در هر دو سو و گل‌هایی در طول مسیر.

کهن‌درهای چوبیِ تاریخیِ باغ که به آشفته‌بازارِ دنیای بیرون باز می‌شوند تا ۱۰ شب کماکان بازند و سپس تا ۷ صبح بسته می‌مانند. به این ترتیب، در طول ساعات شب، فضایی امن و آسوده برای مهمانان و مسافران راه‌های دور و نزدیک فراهم است. عمارت‌های اصلی و پیاده‌راهِ باغ شب‌ها روشن نگاه داشته می‌شود. در آفتابِ صبحگاهی صبحانه را صرف کردیم، با چشم‌اندازی بی‌نظیر تماماً در امتدادِ محور مرکزی باغ.

این مکان شگفت‌انگیز که به شهرکی چندمنظوره می‌مانَد، همزمان:

۱) واحه‌ای‌ست در دل کویر

۲) باغی‌ست تلفیقی با طراحیِ اروپایی ـ ایرانی

۳) از میراث‌های جهانیِ یونسکوست

۴) تکّه‌ای از بهشت است بر زمین (۶)

و به‌طور کلی، نشان‌دهنده‌ی این حقایق است:

الف) نتایج موفقیت‌آمیز حاصل از یک همکاری بین‌المللی (بهترین‌های خاورمیانه و غرب)

ب) تبدیل خاکی بایر و بیابانی بی‌باروبر، به زمینی پرحاصل

پ) ایجاد بهشتی آرام، توأم با امنیت و آرامش برای میهمانان و بازدیدکنندگان محلی، منطقه‌ای، داخلی و بین‌المللی.

ت) این که با وجود آب، درختان میوه و پرندگان (که همه تحریم‌ناپذیرند) در دل کویر (۶)، زندگی تا چه حد می‌تواند پرحاصل باشد.

ث) این که گسترش و پیشرفت آهسته و پیوسته به‌جای تغییرات بزرگ یا کارهای عظیم، می‌تواند یکی از گزینه‌ها در توسعه و بازسازیِ یک مکان تاریخیِ سال‌ها متروک باشد که مسئولیتی بس خطیر است.

ج) این که یک مخروبه‌ی متروکه هم می‌تواند بار دیگر قامت برافرازد و جایگاه «میراث جهانی یونسکو» را از آن خود سازد تا به این ترتیب تمام طبیعت‌گردان و زائران راه صلح‌ از وجودش غرق لذت شوند.

این باغ بهشتِ ۴۰۷ در ۱۲۲ متری هستی و بقای خود را تماماً مدیون آب است، آن هم با کمبود آبی که در ایران وجود دارد. آب این باغ از قناتی در کوهستانی در همان حوالی تأمین می‌شود. قنات‌ها سازه‌های آبیِ تاریخیِ زیرزمینی‌اند که در سراسر ایران یافت می‌شوند و برخی از آنها ۳۰۰۰ سال قدمت دارند، گرچه منشأ دقیق پیدایش‌شان مشخص نیست.

گروه «راه ابریشم تا آشتی» به دعوت میزبانانش در «اتاق بازرگانی، صنایع و معادن کشاورزی کرمان» (۷) به اتاق فوقانی اقامتگاه بر بام عمارت باغ رفت تا از چشم‌انداز بی‌نظیرِ آنجا به محور اصلی باغ که می‌رود و می‌رود تا به ساختمان ورودی برسد نصیب ببرد و همزمان، همان‌طور که در عکس دیده می‌شود، شامی مجلّل صرف کند.

شگفت آنکه اگر کسی کلّ این مکان را مورد بررسی قرار دهد و جرئیاتش را از نزدیک مطالعه کند، فوراٌ به ظرفیت‌های حقیقی‌اش پی می‌برد: بخش اعظم این ملکِ ۵.۵ هکتاری هنوز توسعه نیافته و مورد بهره‌برداری قرار نگرفته است. آنچه مورد استفاده و بهره‌برداری قرار گرفته تنها شامل زمینی است که در حال حاضر باغ‌ها و درختان میوه در آن قرار دارند و نیز سایر ساختمان‌ها و سکونت‌گاه‌ها. در حال حاضر، تنها ۲ سوئیت و ۱۴ اتاق دایر هستند. گروه هتلِ معمولی‌اش را در کرمان (در ازای ۱۳۰ دلار برای ۷ نفر) ترک کرد تا ۲ شب را (در ازای ۲۶۶ دلار) در ۲ اتاقِ این بهشت زمینی سپری کند، همراه با صبحانه‌ای که هم داخل و هم بیرون اتاق‌ها سرو می‌شد.

متأسفانه تعداد گردشگران بسیار کم بود. در حال حاضر، ضرورت اصلی جذب تعداد بیشتر گردشگران و طبیعت‌گردانِ بین‌المللی به این مکان است تا قدر این میراث نادر جهانی را بدانند، گنجینه‌ای که در ایران یافت شده اما در دسترس همه‌ی ماست.

نتیجه آنکه این تّکه‌ از بهشت بر زمین:

۱) منبع الهام است و هدیه‌ای حاوی سنّتی قوی مبنی بر چگونه چیره شدن بر مصائب و مشکلات، با به کارگیری راه‌حل‌ها و حرکت‌هایی رو به جلو و روزافزون. منبع امید است به غلبه بر موانع و ناملایمت‌ها از طریق انتخاب راه‌حل‌های درست و گام برداشتن در مسیر موفقیت.

۲) چشم‌اندازی از آینده پیش رویمان قرار می‌دهد: اینکه چگونه ممکن است روزی حیاطی در کاروانسرایی متروک حسّ و حال و رنگ و بوی بهشتی چندمنظوره و پرباروبر را در مسیر بازسازی «راه ابریشم تا آشتی‌»مان از آنِ خود سازد.

۳) نمایان‌گرِ موفقیت‌هایی‌ست که در گذشته همزیستی و همراهی‌های صلح‌آمیزِ ایران و غرب به بار آورده است.

۴) در تضاد قرار دارد با بلاهت‌ها و خسارت‌های تحریم‌هایی که ناقض حقوق بشر و قوانین بین‌المللی هستند؛ و همچنین در تضاد با تأثیراتی عمل می‌کند که این تحریم‌ها بر اقتصاد داخلی ایران می‌گذارند.

به فارسیِ پژمان طهرانیان

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

References:
1) S.M A. Golabzade, The Province of Kerman at a Glance, Kermanology Center, 2002, Kerman, Iran